Nýr bíll.

Veður 14,4°/30,2° skýjað til klukkan ellefu eftir það léttskýjað.

Hjóluðum 25 Km. í morgunn. Ég var að sýna Þórunni nýja hjólaveginn sem búið er að gera hér inn með Vouga ánni. Hún var mjög hrifin af þessari leið ekki síður en ég, það er svo gott að vera alveg laus við alla bílaumferð á þessum vegi sem er bara ætlaður fyrir reiðhjól.
Rétt eftir klukkan tvö hringdi svo sölumaðurinn frá Toyota og lét vita að það væri búið að skrá bílinn og að við mættum koma og sækja hann.
Við þurftum að koma við hjá tryggingafélaginu og ganga frá tryggingunni, það tók nú hvorki meyra né minna en einn og hálfan tíma, þó það væri búið að undirbúa þetta eins og hægt var áður en við fengum númerið á bílinn. Maðurinn sem afgreiddi okkur talaði bara portúgölsku, en dóttir hans sem vinnur líka á skrifstofunni átti að túlka ef með þyrfti, en það kom eiginlega ekki að neinum notum, því hún var svo slök í enskunni.
Sagðist bara hafa lært að tala ensku af því að tala við kærastann, sem er Bandarískur og ég á von á að þau ræði eitthvað annað en tryggingamál þegar þau eru að talast við.
Þetta hafðist að lokum og við vorum komin til Toyota klukkan fimm.Þar gekk mjög vel að ganga frá öllum pappírum og þegar því var lokið var farið í að kenna á hvernig allir takkar og tól í bílnum vinna.
Þetta er talsvert öðruvísi en í þeim bílum sem við höfum áður kynnst og margt ólært enn.
Það er ekki mikil reynsla komin á bílinn enn sem komið er, bara búið að aka honum hingað heim, en okkur líkaði mjög vel við hann á þeirri leið.
Í tilefni dagsins fórum við út að borða í kvöld.
Hér fyrir neðan er mynd af Þórunni við nýja bílinn hér heima.

AMANHA/á morgunn

Veður: 13,2°/27,7° að mestu skýja, en sólarstundir síðdegis.

Í morgunn rann upp sá langþráði dagur sem við eigum að fá nýja bílinn afhentan, það voru að vísu tíu klukkustundir í áætlaðan afhendingartíma þegar við opnuðum augun. Það er undarlegt hvað klukkustund getur orðið löng þegar maður er að bíða hvað þá tíu klukkustundir í einni halarófu.
Þórunn stytti sér biðina í morgunn með því að stífpressa svo buxurnar mínar, að ég er ekki alveg viss um hvort ég get sest inn í nýja bílinn í þeim, þegar því verkefni lauk hjá henni dreif hún sig í klippingu.
Ég fann ekki annað betra ráð til að fá tímann til að líða en fara að rótast í garðinum. Útbjó beð fyrir kálplöntur, setti í það safnhaugamold og tætti það með tætaranum. Moldin er svo þurr að það er ekki hægt að planta neinu í hana fyrr en það er búið að rigna hvenær svo það verður er óvíst.
Það var hringt frá Toyota rétt fyrir matinn og okkur sagt að því miður yrði bíllinn ekki afgreiddur fyrr en á morgunn, enn einu sinni þetta vinsæla AMANHA. Bíllin var tilbúinn til afhendingar en það var ekki hægt að fá hann skráðan í dag. Eftir að hafa verið á þessari skráningar skrifstofu í sambandi við skráninguna á hjólhýsinu kemur þetta ekki á óvart, því aðra eins þjónustu hef ég sem betur fer ekki séð í langan tíma. Ég þakka bara fyrir ef bíllinn fæst skráður á morgunn.
Okkur var boðið að koma og skoða bílinn, þar sem hann stóð og beið eftir a fá sín skráningarnúmer.
Það þáðum við og fengum heim með okkur leiðavísirinn með bílnum það eru hvorki meira né minna en tvær bækur, önnur upp á 450 síður en hin 170 síður. Þórunn verður ekki verkefnalaus á meðan hún er að læra á þetta tryllitæki, spurning hvort það gefst nokkur tími til að aka í honum.
Það verður fróðlegt að sjá hvað gerist á morgunn, hvort þá kemur bara annað AMANHA.

Bílar

Veður. 14,3°/30,8° Skýjað fyrst, en síðan léttskýjað.

Morguninn var notaður í að þrífa bílinn, því á morgunn á að afhenda hann í skiptum fyrir annan nýjan.
Við fengum þennan bíl í skiptum fyrir Skoda fyrir tæpum tveim árum og þá var þessi bíll ársgamall.
Þá var maður að reyna að vera hagsýnn og kaupa sér notaðan bíl, því það eru svo mikil afföll af nýjum bílum fyrsta árið. Að þessu sinni á að láta slíka skinsemi lönd og leið og kaupa sér nýjan bíl.
Þessi Opel hefur reynst okkur vel og gerir allt sem búast má við af honum, en mér finnst hann ekkert spennandi, svo ég kveð hann eiginlega ekki með neinni eftirsjá. Það er með bíla eins og aðra hluti þeir höfða misjafnlega til manns, Þórunn hefur verið sáttari við þennan bíl en ég.
Mér telst til að þetta sé seytjándi bíllinn sem ég hef átt um dagana og ekki hafa þeir allir berið í háum gæðaflokki. Sumt voru ryðgaðar druslur sem fengust ódýrt og maður ryðbætti og málaði, það þurfti eiginlega að smíða þá upp að nýju að töluverðu leiti, en þetta var eina leiðin til að geta eignast bíl, þegar líka var verið að byrja búskap og byggja hús.
Hér fyrir neðan er mynd af Þórunni þar sem hún brosir breytt þegar við fengum Opelinn, nú er eftir að sjá hve breytt brosið verður þegar hún fær alveg nýjan bíl.

Farið í heimsókn

Veður: 16,9°/32,4° Eins og undanfarna daga var þoka í morgunn og svo orðið léttskýja um hádegi.

Eftir matinn fórum við að heimsækja Jónínu og Guðmund, en í gær voru þau að ganga endanlega frá kaupunum á landinu.
Þau eru búin að búa þarna í viku og eru mjög ánægð þarna. Þau eru að dytta að ýmsu og hreinsa til á landinu. Þau verða þarna í tvær vikur til viðbótar að þessu sinni.
Þau dúkuðu borð fyrir okkur í skógarrjóðri rétt við húsið, þetta leit ljómandi huggulega út, en verst að það voru nokkrar boðflennur sem leist líka mjög vel á þetta og fannst ilmurinn af kræsingunum verulega freistandi, en við vorum ekki eins hrifin af félagsskapnum. Þetta voru nokkrar vespur sem gerðu sig mjög heimakomnar. Sem betur fer létu þær sér duga að narta í matinn en ekki okkur, en það er ekki hægt að segja að við höfum setið í rólegheitum og notið veitinganna, þetta varð eiginlega einskonar kappát úr þessu við vespurnar.
Á heimleiðinni skoðuðum við gamalt þorp, þar eru þröngar götur og nokkur gömul og falleg hús. Einnig státar þorpið af fallegu virki sem gaman var að skoða, það var líka gaman að rölta um gömlu göturnar og síðan að setjast inn á kaffihús og fá sér góðan kaffisopa. Það er alveg öruggt að kaffið á kaffihúsunum bregst aldrei hér, það er alveg óhætt að treysta því að fá gott kaffi.
Myndin hér fyrir neðan er af hluta virkisins.
Á móts við Coimbra tókum viðalveg óvart smá víxlspor sem varð til þess að við sáum mjög fallega brú sem er nýbúið að byggja yfir Montego ána.
Það er ekki alltaf slæmt að taka víxlspor allavega ekki að þessu sinnin, því ef við hefðum ekki gert það hefðum við misst af að sjá þetta fallega mannvirki.

Sultugerð

Veður: 16,4°/35,2° skýjað og þoka í morgunn, en léttskýjað síðdegis.

Við byrjuðum í leikfimi í morgunn eftir sumarfrí.
Matthild grannkona okkar er vön að vera okkur samferða í leikfimina, en nú er hún og bóndi hennar í sjúkraþjálfun svo hún kemst ekki í leikfimi á meðan á sjúkraþjálfuninni stendur.
Þau hafa fengið sjúkraþjálfun á hverju ári nokkur undanfarin ár.
Það var vinalegt að sjá leikfimihópinn á ný og allar voru þær mjög vel málhressar að vanda.
Hún Teresa leikfimikennari fékk svo slæman verk í bakið í morgunn að hún var alveg að sálast en lét sig samt hafa það að kenna okkur og gera æfingarnar með okkur.
Það var annar í sultugerð hjá Þórunni í dag. Það er svo mikið af fíkjum hjá okkur í ár að við komumst ekki yfir að borða þær allar ferskar, svo Þórunn er að nýta þær í sultu. Í gær blandaði hún saman fíkjum og marmelos, en í dag voru það fíkjur og epli sem hún blandaði saman.
Báðar þessar sultutegundir bragðast mjög vel.

Veður

Veður: 16,1°/32° skýjað í morgunn, en léttskýjað eftir hádegi.

Þjónusta.

Veður: 15,2°/32,7° léttskýjað.

Í morgunn vorum við að passa Johana dóttir Grössu, en stelpan er sjö ára og þarf svo sem ekkert að passa hana, því hún er mjög þæg og dugleg að finna sér eitthvað til dundurs.
Ég þurfti samt að fara einu sinni til að sækja fjarstýrða flugvél sem frænka hennar hafði gefið henni nýlega og sú stutta kann ekkert að stjórna henni enn sem komið er, svo það er algjör tilviljun hvert vélin flýgur þegar hún sendir hana af stað og eitt sinn lenti hún hér á þakinu á húsinu.
Grassa mamma hennar er kennari og nú eru mikil fundarhöld hjá þeim áður en skólastarfið hefst, en kennsla hefst ekki fyrr en einhvern tíman í næstu viku.
Þórunn var búin að elda góðan baunarétt þegar Grassa kom af fundinum. Þær mæðgur borðuðu með okkur og kunnu vel að meta þennan mat.

Sölumaðurinn hjá Toyota sem afgreiddi okkur með nýja bílinn var búin að lof að hringja í okkur í dag þegar hann kæmi úr fríi, en eftir því sem hann sagði okkur ætlaði hann að taka frí frá föstudegi í síðustu viku þar til í dag.
Þegar ekkert hafði heyrst frá honum klukkan fjögur fórum við í umboðið og þar var okkur sagt að það væri ekki von á manninum fyrr en á mánudag í næstu viku. Við báðum um að fá að tala við annan sölumann, sem við spurðum hvort þetta væri sú þjónusta sem við mættum eiga von á hjá Toyota og við sögðumst alls ekki sætta okkur við. Hann var sammála því að þetta væri ekki nógu gott og bað okkur um að hinkra aðeins á meðan hann athugaði málið. Við settumst í huggulega biðstofu sem þarna er á meðan sölumaðurinn hvarf inn í skrifstofuna. Eftir svo sem fimmtán mínútur kom hann með þær fréttir að bíllinn kæmi til þeirra annað hvort á föstudag eða mánudag og væri þá tilbúinn til afhendingar einum degi síðar. Þessi lofaði líka statt og stöðugt að hann hringdi í okkur næsta föstudag til að láta okkur vita hvort bíllinn kæmi til þeirra þann dag, eða eftir helgina. Ég vona að hann standi við það.
Þetta er ef til vill að verða full mikið af hryllingsfréttum af þjónustunni hér, en því miður vantar bara mikið upp á að þjónusta hér sé í lagi.
Það ber líka að nefna þegar þjónusta er góð og það er ekki hægt að segja annað en þjónustan hjá Skoda sé alveg til fyrirmyndar í alla staði og ég hefði gjarnan vilja skipta við þá áfram, en þeir áttu bara ekki bíl handa okkur eins og við vildum fá. Við vildum fá sjálfskiptan bíl með bensínvél, en Skoda á bara sjálfskipta bíla með díselvélum.
Myndin er af Jóhönnu.

Góðir gestir.

Veður: 12,8°/40,9° heiðskýrt.

Í morgunn á meðan það var hæfilega heitt sló ég grasflötina.
Við fengum svo góða gesti í mat, þau Jónínu og Guðmund.
Þau eru hér til að ganga frá kaupum á landi, sem er í 110 Km. fjarlægð héðan til suðurs. Landið er alls 5000 fermetrar með fremur lélegu húsi, en þau geta notað það sem sumarbústað til að byrja með.
Þau verða þarna í þrjár vikur núna eru komin meðal annars til að ganga endanlega frá kaupunum á jörðinni.
Þeim finnst mjög spennandi að fást við að hreinsa til óæskilegan gróður sem þarna hefur skotið rótum því það er nokkuð langt um liðið síðan búsetu var hætt þarna.
Síðdegis fórum við með þau í búðir í Aveiro, það er margt sem þeim vanhagar um á nýja heimilið, svo þetta var eiginlega einskonar könnunar ferð til að sjá hvað væri til á markaðnum. Við fórum með þau í húsgagna og byggingavöruverslanir. Það var margt sem þau þurftu að skoða í þeirri síðarnefndu og eitthvert lítilræði keyptu þau þar.
Okkur tókst líka að finna til eitthvert lítilræði í poka, sturtuhaus og slöngu við hann auk lampa í svefnherbergið. Skemmtilegra en að fara tómhentur út.
Þau lögðu svo á stað til síns heima um sjöleitið, því þau vildu helst ná heim fyrir myrkur. Nú er orðið aldimmt hér klukkan níu.
Við ætlum svo að heimsækja þau þarna suður eftir einhvern næstu daga, en þau verða þarna til 24. september.

Möbbudýrin ganga laus.

Veður: 10,4°/40,7° heiðskýrt.

Dagur í frumskógi möppudýranna er viðeigandi fyrirsögn fyrir dagbókina í dag.
Ekki var verkefnið stórt sem þurfti að leysa, aðeins að umskrá hjólhýsið af mínu nafni yfir á nafn Grössu.
Hún vissi um skrifstofu í Albergaria sem hún hélt að gæti afgreitt okkur með þetta lítilræði. Við þangað og eftir nær klukkustundar bið kom í ljós að þeir höfðu ekki þau gögn sem þurfti til að geta lokið þessu af, því þarna er aðeins útibú frá aðalskrifstofunni sem er í Aveiro.
Þegar hér var komið sögu var gert matarhlé og ákveðið að fara á skrifstofuna í Aveiro strax eftir matinn.
Þar vorum við mætt klukkan tvö á stóra skrifstofu, þar sem mjög margt fólk beið afgreiðslu. Ekki að ástæðulausu voru auglýsinga festar upp á vegg þar sem fólk var beðið afsökunar á því að afgreiðsla gæti tekið langan tíma.
Þegar inn var komið sat öryggisvörður við skrifborð og á skrifborðinu hjá honum voru nokkrar mismunandi gerðir af rúllum sem venjulega eru í þar til gerðum vélum á biðstofum. En þarna þarf að snúa sér til öryggisvarðarins og segja honum hvert erindið er og þá lætur hann þig hafa númer af viðeigandi rúllu.
Eftir klukkustundar bið var komið að okkur,raunar var það Grassa sem sá um að vinna verkið. Hún sagði afgreiðslustúlkunni hvert erindið var og þá prentaði stúlkan út lista yfir þau gögn sem þyrfti að skila inn. Næsta skref var þá að fá keypt viðeigandi eyðiblöð á þessari skrifstofu, en því miður var eitt eyðublaðið ekki til þarna svo við máttum sendast bæinn á enda til að ná í það eyðublað. Við til baka inn á skrifstofuna til að fylla út öll þessi blöð sem við vorum komin með, en þegar Grassa var fylla þetta alt saman út sá hún að það vantaði ljósrit af vegabréfinu mínu, en á skrifstofunni er ekki hægt að fá ljósritað. Nú var klukkan að verða fjögur og skrifstofunni lokað á mínútunni fjögur, svo Grassa fór með hraða eldingar eitthvað út í buskann þar sem henni var sagt að hægt væri að fá ljósritun.
Hún slapp inn aftur í tæka tíð og klukkan hálf fimm var búið að afgreiða málið. Hún komin með bráðabirgða skráningarskírteini fyrir hjólhýsinu á hennar nafni, en endanlegt skírteini fær hún svo sent seinna.
Svo er verið að birta hagtölur hér í landi um lélega framleiðni, varla að undra þegar stór hluti þjóðarinnar eyðir heilu og hálfu dögunum á biðstofum hins opinbera.
Myndin hér fyrir neðan er af Grössu við að fylla út eyðublöðin.

Útivistarsvæði

Veður: 12,4°/33,9° þoka rétt fyrst í morgunn, en síðan heiðskýrt.

Góður og rólegur sunnudagur, með úrvals steik og ánægjunni og vellíðaninni sem fylgir því að borða góðan mat.
Um kaffileitið þegar komið var vel á veg með að melta steikina fórum við að hugsa okkur til hreyfings og fyrir valinu varð að bregða sér niður að strönd. Hér í dalnum var þá 33°, sem sagt mjög notalegt veður, þetta góða veður hélst þar til við fórum að nálgast ströndina. Þegar nær dró hafinu fórum við að sjá þokubólstra og þegar komið var á ströndina var komin þoka og hitinn fallinn niður í 19°, sem sagt allt of kalt fyrir Íslensk heljarmenni. Ekki annað að gera en fara heilan hring á næsta hringtorgi og koma sér sem fyrst aftur þar sem sólin skein ótrufluð af þokunni.
Við þurftum ekki að fara langt, því í Aveiro sem er í aðeins 8 kílómetra fjarlægð frá ströndinni var glaða sólskin og hlýtt og notalegt.
Við höfðum lengi ætlað okkur að skoða nýtt útivistarsvæði, sem nýbúið er að opna meðfram einu síkinu í Aveiro, svo við ventum okkar kvæði í kross og fórum að skoða það og fara í gönguferð þar í stað þess að fara í gönguferð niður við ströndina.
Á árum áður voru þessi síki nýtt fyrir litla fiskibáta og eins til að flytja á bátum salt í salthúsin sem voru staðsett við síkið, en þá var mikil saltvinnsla á þessu svæði. Nú er mjög lítið unnið af salti þarna.
Nú eru síkin nýtt fyrir skemmtibáta og sportveiðimenn.
Þar sem áður var saltvinnsla er nú búið að gera mjög skemmtilegt útivistarsvæði, með góðum göngustígum.
Ég tók nokkrar myndir þarna sem hægt er að sjá í möppunni Aveiro með því að smella á Myndir hér til hægri.
Eina mynd læt ég fylgja sem sýnishorn með þessum pistli, en þar sér eftir síkinu og yfir útivistarsvæðið.
Það eru nokkuð margar myndir af mjög fallega hannaðri göngubrú yfir síkið, en mér fannst brúin svo frumleg og falleg að ég varð að eiga myndir af henni frá mörgum sjónarhornum.

Skemmdarverk

Veður: 15,1°/32,4° smávegis þoka fyrst í morgunn, en síðan léttskýjað.

Þetta var eiginlega dæmigerður laugardagur. Gólfþvottur og tiltakt allt á sínum stað að ógleymdum grjónagrautnum og hvað er þá hægt að fara fram á meira, er þetta ekki uppskrift að laugardegi eins og hann á að vera.
Við krydduðum þetta samt aðeins með því að fara í búð síðdegis, þó það væri ekki bráðnauðsinlegt og til að gera aðeins meira úr þessu fengum við okkur kaffisopa í verslunarferðinni.
Á heimleiðinni litum við svo inn hjá Grössu, en fjölskyldan var öll í að þrífa og gera í stand hjólhýsið sem þau fengu hjá okkur í gær. Þau voru öll mjög ánægð með að vera komin með nothæft hjólhýsi.
Þegar við komum út í morgunn var fólk á götunni fyrir utanhúsið okkar og talaði mikið sem er nú frekar algengt hér en að þessu sinni var því óvenjumikið niðri fyrir og ekki að ástæðulausu. Í nót hafði einhver komið og sagað niður þrjú tré sem voru þarna og skemmt festingar sem héldu uppi vínvið sem er þarna. Það út af fyrir sig er ekki svo mikið tjón þó þessi tré séu eyðilögð, en öllu verra að svona skemmdarverk skuli vera unnið í þessu kyrrláta umhverfi sem hér er.
Þetta virðist hafa verið gert í þeim tilgangi að valda eigandanum tjóni eða ergja hann, þó það sé erfitt að láta sér detta í hug að nokkur maður eigi sökótt við þennan ágæta nágranna okkar.
Myndina hér fyrir neðan tók ég til að sýna hvernig sést inn í garðinn hér eftir að hjólhýsið fór, enn það skyggði alveg á þetta sjónarhorn til garðsins frá götunni. Eins og sjá má er Þórunn búin að raða blómapottum á brúnina á stéttinni þar sem hjólhýsið var áður.

Eitthvað nýtt og spennandi

Veður: 16,2°/30° þokuloft fram eftir degi, en léttskýjað síðdegis.

Við Þórunn tókum þá ákvörðun í morgunn að við mundum ekki nota hjólhýsið í framtíðinni, svo það væri best að reyna að losna við það. Við notuðum það aldrei í fyrrasumar og nú er sumarið að verða liðið án þess að það hafi verið notað. Ég fór í að þrífa það svolítið eftir að hafa staðið ónotað í allan vetur, þá var komið ryk og óhreinindi á margt. Það var þrifið í fyrra, því þá stóð til að nota það, en af því varð aldrei.Svo ótrúlegt sem það er nokkrum klukkustundum eftir að við tókum ákvörðun um að losa okkur við hjólhýsið er það farið héðan til nýrra eigenda.
Grassa vinkona okkar kom hér síðdegis og við spurðum hana hvort hún þekkti einhvern sem hefi áhuga á að eignast hjólhýsi. Hún þurfti ekki að leita langt, því hún sagðist eiginlega vera búin að bíða eftir að við seldum það, því sig vantaði hjólhýsi og þar sem verðið sem við settum á það var mjög lágt var það ekki fyrirstaða. Svona til málamynda fékk hún að fara í tölvuna og hafa samband við manninn sinn og bera þetta undir hann. Hann svaraði henni því að hann væri samþykkur en þyrfti að spyrja konuna sína leyfis. Þetta er svona grín þeirra á milli, því hún ræður flestu á heimilinu.
Ég gaf þeim gamla hjólhýsið þegar ég keypti þetta og þau gerðu við það og hafa notað það síðan, en nú treystu þau því ekki í fleiri ferðir, svo þetta kom sér vel fyrir þau.
Það er eiginlega ekki hægt að segja annað en ég sé búin að gera þessum ferðamáta, að ferðast um með hjólhýsi góð skil um ævina. Ég held að það séu um þrjátíu og fimm ár síðan ég eignaðist mitt fyrsta hjólhýsi, en áður en ég eignaðist hjólhýsið var ég búin að ferðast mikið um ísland með fjölskylduna og þá var alltaf gist í tjaldi. Eftir að ég eignaðist hjólhýsið fór ég að ferðast með það til Evrópu, ferðaðist þá með ferjum á milli landa. Var svo heppinn að upplifa það að fara með fyrstu ferð Smyrils á milli landa. Þá mættu Færeyingarnir í þjóðbúningum niður á bryggju til að fagna komu skipsins og virða fyrir sér þessa furðufugla sem væru að flækjast um höfin.
Þetta er að mörgu leiti mjög þægilegur ferðamáti að ferðast um með mini heimili sitt og margt fróðlegt og fallegt er ég búin að sjá á þessu flakki mínu um flest lönd vestur Evrópu. Ég náði því meira að segja að aka í gegnum Austur Þýskaland og Tékkóslóvakíu á meðan þau voru austantjaldslönd. Það tók ekki nema tvo daga að komast þar í gegn á leið til Austurríkis og ég verð að segja eins og er að mér létti talsvert þegar ég var kominn inn í Austurríki
Dótturdóttir mín þá fimm ára var með í þessari ferð ásamt foreldrum sínum og við landamæri Tékkóslóvakíu og Austurríkis voru hermenn með alvæpni Tékkóslóvakíu megin. Þá segir sú stutta við Afa sinn eins og það væri ekkert mál “Afi á að skjóta okkur núna”?
Nú er þessum kafla sem sagt lokið og eitthvað nýtt og spennandi spennandi tekur við.
Myndin hér fyrir neðan er af Grössu, dóttur hennar og Þórunni við hjólhýsið.

Bílakaup

Veður:10,4°/35,1° heiðskýrt.
Í morgunn fór ég eina ferðina enn til að láta taka blóð til rannsókar og af því maður verður að mæta fastandi í slíka athöfn fórum við strax á eftir á kaffihús til að fá okkur kaffi og brauð. Það þoldi enga bið að fá einhverja næringu.
Eftir matinn fórum við að reynsluaka Toyota Prius, sem við vorum að skoða í gær. Þórunn var mjög hrifin af að aka bílnum og það fór mjög vel um mig í aftursaætinu, en sölumaðurinn var í framsætinu til að kenna Þórunni á þetta tækniundur. Það er eiginlega allt tölvustýrt í þessum bíl, svo það tekur einhvern tíma að nýta sér þá möguleika sem hann býr yfir. Það vill til að Þórunn er tæknilega sinnuð, svo þetta vefst ekki fyrir henni. Einhvern tíman hefði ég haft gaman af að fikta í öllum þessum tökkum sem þarna eru.
Ég sagði víst þegar við fórum að stað til að skoða bíla að við værum komin út á hálan ís og það reyndist rétt hjá mér. Ég er svo oft búin að upplifa það að fara að skoða bíla og það átti eiginlega ekkert að kaupa bíl strax, en svo fer þetta bara svona eins og krakkarnir segja.
Auðvitað fer maður ekki af stað til að skoða bíla nema að vera spá í að endurnýja bílinn.
Í kvöld komu vinir okkar í heimsókn, þau Rui og Patricia. Eins og þvinlega var gaman að spjalla við þau.

Einn með öllu:

Veður: 11,3°/38,8 heiðskýrt.
Klukkan 10,45 átti ég að mæta hjá heimilislækninum með niðurstöðurnar úr síðustu blóðrannsókn. Ég komst inn klukkan 12,15, sem er bara eðlileg bið hér. Læknirinn var ekki ánægður með niðurstöðurnar varðandi blöðruhálskirtilinn, svo nú á að taka blóðsýni aftur á morgunn og lesa eitthvað nánar út úr því en í síðustu rannsókn, ef hann verður ekki sáttur við niðurstöðuna úr þessari rannsókn á ég að fara til sérfræðings.Ég er frekar að vona að það komi ekki til þess.
Eftir hádegi héldum við áfram þar sem frá var horfið í gær við að kinna okkur nýja bíla á markaðnum. Fyrst litum við inn hjá Skoda , en stoppuðum stutt þar, því okkur fannst þeir ekki hafa neitt á boðstólum sem við vorum að leita að. Næsti viðkomustaður var Toyota umboðið, þar átti bara svoana rétt fyrir forvitnisakir að´líta á Toyota Prius og fá að vita hvað hann kostaði. Þarna hittum við sölumann sem kunni sitt fag og kinnti okkur alla þá miklu kosti sem þessi bíll býr yfir áður en verðið fékkst uppgefið. Það er eiginlega ekki hægt að segja annað en að við höfum fallið fyrir þessum bíl, bæði er að hann er mjög tæknilega fullkominn og fallegur. Ekki spillir að bíllin er líka mjög sparneytinn og umhverfisvænn, vegna .ess að hann er knúinn áfram bæði með rafmagns og bensínvél.
Næst lá leiðin til að reynsluaka Citren C4. Það var bara til bíll með díselvél til að reynsluaka, en við erum að leita að bíl með bensínvél, en það ætti ekki að breyta miklu.Eftir reynsluaksturinn held ég að við séum sammála um að hugsa ekki frekar um þennan bíl að sinni. Gæti verið að við hefðum verið jákvæðari gagnvart Citroen ef við hefðum ekki verið nýbúin að sitja í Priusinum.
Textinn við myndina hér fyrir neðan gæti verið "ég tek þennan".
Þarna er Þórunn við Priusinn.

 

Á hálum ís.

Veður: 11,5°/36,6° heiðskýrt.

Í morgunn var Þórunn að vinna í garðinum, en ég var að ditta að hjólhýsinu, gæti verið að við förum eitthvað að hugsa okkur til hreifings með það nú þegar fer að draga úr mestu hitunum. Það er mjög góður tími til að ferðast um með hjólhýsið í september og október, þá er þægilegt veður og rólegt á öllum ferðamannastöðum.
Eftir kaffið hættum við Þórunn okkur út á verulega hálan ís. Við höfðm ekkert sérstakt að gera, svo við brugðum okkur að skoða nýja bíla. Það er sagt svo að það kosti ekkert að skoða og það er í sjálfu sér alveg rétt, en að skoða dregur oft dilk á eftir sér.
Í dag skoðuðum við Peuegot og Citroen. Þeir eru báðir með mjög fallega og að ég held góða bíla. Ég er raunar mikill Citroen aðdáandi, síðan ég átti slíka bíla á Íslandi. Við skoðuðum Citren C4 og leist mjög vel á hann. Einnig skoðuðum við Peugeot 307 og 1007. 307 er mjög áþekkur Citren 4 og dálítið erfitt að gera upp á milli þeirra. 1007 er minni bíll og nýstárlegt við hann að hurðirnar opnast framan frá og renna aftur með hlið bílsins, sem kemur sér vel þar sem eru þröng bílastæði, þá er ekki hætta á að reka hurðirnar utan í næsta bíl þegar þær eru opnaðar.
Gæti verið að við litum á fleiri tegundir á næstu dögum, hver veit.

Sólgleraugu

Veður:15,8°/32,4° þoka til hádegis, bjart síðdegis.

Það er orðið nokkuð langt um liðið síðan Þórunn byrjaði að svipast um eftir nýjum sólgleraugum, en það var orðið löngu tímabært að endurnýja sólgleraugunn hennar, því þó hún vildi ekki viðurkenna þá staðreynd að hún þyrfti að nota sólgleraugum með styrk fyrr en nú að hún er komin með ein slík og finnur hvað það er mikið betra.
Hún var búin að líta inn í nokkrar gleraugnaverslanir, en fann ekkert sem henni líkaði, svo þessu var alltaf slegið á frest, þar til síðastaa mánudag að það var gerð alvara úr því að velja sólgleraugu.
Það er stór og góð gleraugnaverslun í Aveiro, sem Þórunn hefur keypt af gleraugu áður og líkaði þjónustan þar mjög vel. Eins og gefur að skilja tók nokkuð langan tíma að finna einu réttu spangirnar, en það tókst að lokum, svo þurfti líka að velja glerin.
Henni var sagt að gleraugun yrðu tilbúin eftir þrjá daga, sem hefði þá átt að vera á fimmtudag ef eitthvað er að marka hvernig okkur var kennt að telja, en hér er greinilega talið öðruvísi en við erum vön. Það var sem sagt fyrst í morgunn sem hringt var og sagt að gleraugun væru tilbúin.
Við brugðum okkur í snatri í kaupstaðarfötin og renndum niður í Aveiro, það stóð heima þar biðu Þórunnar þessi fínu gleraugu, sem hún er mjög ánægð með.
Við fórum og fengum okkur að borða eftir að búið var að ganga frá gleraugnakaupunum.
Eftir matinn litum við aðeins í búð, því mér lék forvitni á að bera saman verð á leðurfatmaði, sem við sáum í gær í ferðinni um Stjörnufjöllin, en það eru margar verslanir með leðurvörur. Ég hélt í einfeldni minni að það væri verið að selja þarna á einhverskonar verksmiðjuverði, en svo virðist ekki vera, því sambærilegar flíkur voru mun ódýrai í verslun í Aveiro.
Eftir þetta héldum við niður á strönd til að fá okkur góðan göngutúr þar og ekki síðurtil að reyna sólgleraugun í réttu umhverfi, eins og sjá má á myndinni hér fyrir neðan.
Undir kvöld unnum við svo aðeins í garðinum.

 

Stjörnufjöll

Veður: 12,2°/33,4° heiðskýrt.

Í morgunn heyrðum við frá Geira og Rósu, en þau lögðu á stað akandi héðan á laugardagsmorgni fyrir rúmri viku áleiðis í sumarhúsið sitt í Svíþjóð. Þau ætla að vera þar til 20 september, en koma þá með flugi hingað. Það liggur við að það sé hægt að segja að þau hafi flogið norður til Svíþjóðar, þó þau væru akandi slíkur var hraðinn á þeim. Voru þrjá daga á leiðinni og tvær dagleiðirnar losuðu 1200 Km. Greinilegt að þarna er fyrrverandi atvinnubílstjóri við stýrið.

Við fórum í sunnudagsbíltúr í dag, aðeins í lengra lagi af sunnudagsbíltúr að vera eða rúmir 300 Km.
Í gær ákváðum við að athuga hvort nágrannar okkar þau Matthild og Manúel væru ekki til í að eyða sunnudeginum með okkur í ferð um Stjörnufjöllin, en þau státa af hæsta tindi Portugals 1993 metra háum.
Jú þau voru strax til í það, en gátu ekki lagt af stað fyrr en klukkan tíu, því þau voru vön að taka gamla konu með sér til kirkju á hverjum sunnudegi og gátu ekki lagt af stað fyrr en að afloknu því verki. Þau hafa svo sjálfsagt verið búin að tryggja henni far heim að lokinni messu.
Matthild hefur eini sinni áður komist á þessar slóðir og hún var alveg með það á hreinu að síðan eru liðin tuttugu og fjögur ár, því það sama ár fæddust tvíburar hér í dalnum sem nú eru tuttugu og fjögurra ára gamlir.
Eftir um hundrað kílómetra akstur um fallegt landslag, það var raunar mjög fallegt og margbreytilegt landslag sem við ókum um í allan dag. Hvað um það eftir þessa hundrað kílómetra stönsuðum við í bæ sem heitir Gouveja og er við rætur fjallsins, því við vorum orðin kaffiþyrst og kominn tími til að rétta úr sér.
Þetta er fallegur bær og við ákváðum að fara þangað aftur fljótlega til að skoða hann betur, því við áttum of langan akstur framundan til að geta eitt löngum tíma þarna að þessu sinni.
Nú var lagt á brattan, en það er þægilegur vegur þarna upp og víða mjög fallegt útsýni á leiðinni, enda liggur vegurinn í 1200metra hæð þar sem hann er hæstur. Það sem kom okkur mest á óvart var að sjá falleg reynitré með berjum í þessari hæð.
Þegar þessari hæð er náð er farið niður á við aftur í djúpan dal og í dalbotninum er bær sem heitir Manteikas, sem mun þíða smjör á íslensku.
Í smjördal fengum við okkur að borða áður en lagt yrði upp í ferðina á hæsta tind Portúgals, en tindurinn heitir Torre.
Þó tindurinn sé næstum jafnhár og Hvannadalshnjúkur er ólíkt um að litast á tindinum. Þarna uppi er eins og flöt heiði og á tindinum eru verslanir og veitingastaðir. Hitinn var + 20° í dag þegar við vorum þar.
Sumstaðar á leiðinni þarna upp eru gróðursnauð og hrikaleg fjöll og víða mjög fallegt.
Það eru myndir frá ferðinni inni á myndasíðunni mynni sem segja mikið meira en orð um það sem fyrir augu bar.

Veður

Veður: 12,7°/31,2° Þokuloft til hádegis, bjart síðdegis

Ný hjólreiðabraut.

Veður: 11,7°/31,4° léttskýjað.

Í dag var á dagskrá að hjóla og hér þarf sjaldan að segja ef veður leyfir.
Ég ætlaði að fara venjulega leið hér inn Vougadalinn, en það er leið sem við förum nokkuð oft, enda mjög fallegt meðfram Vouga ánni. Meðfram veginum þarna liggur járnbrautarspor sem er löngu hætt að nota. Undanfarið þegar við höfum farið um veginn höfum við séð að það var eitthvað verið að hreinsa til á járnbrautarsporinu og vissum ekki hver tilgangurinn með því gæti verið, því örugglega átti ekki að fara að nota sporið fyrir járnbraut á ný.
Járnbrautarlínan liggur aðeins hærra en bílvegurinn sem ég var að hjóla á og í morgunn kom ég auga á fólk sem var á reiðhjólum þar sem járnbrautarlínan liggur. Eftir skamma leit fann ég veg sem búið er að leggja upp á járnbrautarlínuna fyrrverandi og þá kom í ljós að það er búið að hreinsa allan gróður meðfram línunni og setja möl ofan á teinana, svo nú er kominn þarna einbreiður vegur þar sem áður var járnbrautarlína. Ég er að gera því skóna að þetta eigi að verða hjóla og göngubraut í framtíðinni. Framkvæmdum er sjáanlega ekki lokið enn, sennilega er eftir að malbika ofan á þetta malarlag sem nú er komið þarna.
Það hefur verið mikið verk að leggja þessa járnbrautarlínu á sínum tíma, því þá voru ekki komin til sögunnar þær stórvirku vinnuvélar sem við þekkjum í dag. Í þá tíð hefur þetta allt saman verið unnið með handafli, hakað, mokað og fleygað. Sennilega notuð naut til dráttar fyrir vagnana.
Á þrem stöðum á þessari leið sem ég fór voru stutt jarðgöng, en annars staðar var eins og grafinn skurður fyrir línuna, eða þá að það var hlaðið undir hana úr grjóti. Allt hefur þetta verið vandvirknislega unnið.
Á einum stað á þessari leið er mjög stór og falleg brú yfir Vouga ánna og af brúnni er mjög fallegt útsýni yfir ána.
Ég tók nokkrar myndir, sem ég er búinn að setja í myndaalbúnið mitt á netinu.
Myndin hér fyrir neðan er af grjótvegg meðfram þessum nýja vegi.

Brunnurinn.

Veður: 11,9°/31,5° þokuloft fyrst í morgunn, en heiðskýrt síðdegis.
Ég var að vinna í garðinum í morgunn, meðal annars sem ég gerði var að vökva gróðuinn. Við erum með brunn hér við húsið, en það er orðið lítið vatn í honum eftir svona þurran vetur og vor, svo við kaupum mest af því vatni sem við notum til vökvunar, af vatnsveitu bæjarins.
Brunnurinn er 11 netra djúpur og til að geta fylgst með vatnshæðinni í honum setti ég flotholt ofan í brunninn og svo snúru frá því sem ég þræddi í gegnum tvö hjól og að lokum í lóð sem sýnir hve hátt vatnið í brunninum er.
Þegar ég byrjaði að vökva í morgunn var vatnshæðin 60 Cm og þó ég vökvaði talsvert færðist lóðið ekkert. Þetta var talsvert grunsamlegt, svo ég fór í að kanna málið og þá kom í ljós að annað hjólið sem snúran rann í var brotið þannig að snúran var föst og því lítið að marka stöðuna á lóðinu.
Nú það þarf ekki að orðlengja það að þarna var komin gild ástæða fyrir bæjarferð, því það er ekki síður mikilvægt hér að vita hversu mikið er inni á vatnsbankanum sínum, en í Evrum í venjulega bankanum.
Bíllinn var þveginn í morgunn svo hann var glansandi fínn og heimilnu til sóma í kaupstaðarferðinni. Það gekk vel að finna hjól í stað þeirra brotnu og meira að segja slæddust með nokkrir blómapottar, sem Þórunn segir að henti mjög vel fyrir kaktusa og ekki efa ég að það sé rétt hjá henni. Hún er pottablómasérfræðingurinn á þessum bæ.
Þegar innkaupunum var lokið stakk ég upp á að líta við á McDonalds, en við lítum þar inn með reglulegu millibili, þó við getum ekki reiknað með að hitta marga á okkar aldri þar inni. Viðskiptavinirnir þar eru almennt talsvert yngri að árum en við, en við þurfum nú líka að borða þó við séum ekki unglömb lengur.
Það er verst hvað maður verður subbulegur við að borða borgarana, það er á mörkunum að það sé nægilegt að þvo sér hendurnar á eftir máltíðina, það veitti ekki af að geta skolað andlitið líka, nú það væri ef til vill rétt að bjóða upp á baðaðstöðu þarna?
Þegar heim var komið var drifið í að koma vatnshæðarmælinum í lag og þá sýndi sig að það eru bara 30 cm eftir af vatni í brunninum, svo vatninu úr brunninum verður ekki spreðað í að vökva gróður á næstunni. Við látum húsið ganga fyrir með vatn úr brunninum, vegna þess að vatnið frá vatnsveitunni er hreinsað og við viljum síður drekka það.
Efri myndin er af öðru nýja hjólinu en sú neðri er af lóðinu, en eins og sjá má er lóðið gamall múrsteinn, en hann vinnur sitt verk með prýði.


 

Kóngulóarvefur

Veður:12,2°/29,8° þokuloft til klukkan eitt í dag, en þá birti upp og það var heiðskýrt síðdegis.

Ég var að klippa limgerðið í morgunn þegar ég kom auga á kóngulóarvefinn sem sést á myndinni hér fyrir neðan. Það ýrði aðeins úr þokunni í morgunn, svo það sjást rakadropar á kóngulóarvefnum.
Það var eiginlega alveg synd að þurfa að eyðileggja þennan listavefnað til að geta lokið við að klippa li,gerðið, en ég á ekki von á að kóngulóin verði lengi að búa sér til nýjan vef.
Þær eru svo ótrúlega fljótar að spinna vefina sína.
Neðri myndin er bara af mjög ryðgaðri hurð sem ég kom auga á í dag uppi í Albergaria. Þetta hefur eitt sinn verið hliðið að bænum, en það er greinilega mjög langt síðan það var.

 

Fjörulallar

Veður: 11,2°/37,7° heiðskýrt.
Í morgunn dewif ég mig í að mála gaflinn á húsinu, þ.e.a.s. þan hluta hans sem er á milli stalla á þakinu. Það verður að standa á lægri hluta þaksins við þetta verk og þar sem það eru leirflísar á þakinu verður að gæta þess vel hvar er stigið á flísarnar. Ef stigið er á miðja flís er eins víst að hún brotni, svo það verður ávalt að stíga á endann á flísunum.
Um hádegið fórum við svo niður að strönd. Núna fórum við á strönd sem heitir Toreira, en þangað höfum við ekki komið í rúmlega eitt ár.
Við byrjuðum á að fá okkur pitsu að borða. Síðan fórum við í góða gönguferð í fjörunni og þegar við vorum orðin þreytt að ganga í sandinum röltum við um bæinn.
Það er gaman að sjá hvað það er alt orðið snyrtilegt við ströndina.
Það er greinilegt á litnum á kroppunum sem voru á ströndinni að nú er síðasta vika sumarfrísins, því nú voru allir dökkbrúnir á hörund.
Myndina af skútunni hér fyrir neðan sem siglir seglum þöndum suður með ströndinni tók Þórunn í dag. Myndin er tekin með aðdráttarlinsu, svo skútan sýnist mun nær en hún er í raun og veru.
Það eru fleiri myndir frá ferðinni í dag, ef smellt er á myndir hér til hliðar.

 

Veður

Veður: 10,2°/37,8° heiðskýrt.

Jafnrétti

Veður: 7,5°/32,1° heiðskýrt. Gola síðdegis.

Ég fór einn að hjóla í morgunn, því Þórunn er slæm í baki þessa dagana og þá er ekki gott að hristast á hjólinu og jafnvel fá einhverja óvænta sveiflu á bakið.
Svo Þórunn var heima að elda kjötsúpu og kjötið í súpuna var af “hamingjusömum” hana sem Matthild grannkona gaf okkur fyrir nokkru. Það er talað um verksmiðjuframleiðslu á kjúklingum og náttúrverndarsinnum finnst það slæm meðferð á kjúklingunum, vilja að þeir geti gengið um og kroppað í sig. Ég er ekki viss um að kjúklingunum hennar Matthild líði eitthvað betur en hinum, þó kjúklingarnir hennar geti spígsporað í illa þefjandi kofa og þurfi að berjast um matinn við aðra kjúklinga. Í stór framleiðslunni fá þeir sinn mat skammtaðan á ákveðnum tímum og það er þriflegt í kring um þá.
Svo er nú það með kjúklingana, á báðum stöðum að þeir hafa engan samanburð og vita ekkert um að tilveran getur verið eitthvað öðruvísi.
Aftur að hjólaferðinni minni, ég hélt sem leið lá upp í Albergaria. Þar var mjög fáferðugt, enda klukkan ekki nema tíu að morgni. Ég sá bara þrjár gangandi manneskjur , fyrst eldri dömu, raunar fann ég ilmvatns skýið af henni áður en ég kom auga á konuna sjálfa. Það svona flaug í gegnum hug minn hvort ilmvatnskammturinn ykist í einhverju hlutfalli við árafjöldann, því fleiri ár því meira ilmvatn. Síðan kom ég auga á tvo fullorðna menn á gangi og örfáir bílar voru á ferðinni, svo umferðin truflaði mig ekki. Það lá eiginlega við að það væri svolítið einmanalegt að ver á ferðinni.
Þegar ég kom í bæinn hans heilags lárviðarlaufs Jóa var sumt af götunum þar blómum skreyttar þ.e.a.s það var búið að leggja blóm á göturnar, en slíkt er gert þegar verið er að viðra líkneskin úr kirkjunum. Þá er farið með þau í skrúðgöngu.
Það leið heldur ekki á löngu þar til ég sá til skrúðgöngunnar, svo ég stöðvaði hjólið á meðan hún fór framhjá.
Fyrst komu einhverjir fánaberar með trúarleg tákn, þar á eftir var komið með tvö blómumskrýdd líkneski, sem fjórar manneskjur báru á börum á öxlum sér. Næstur í röðinni var svo sjálfur klerkurinn og yfir honum héldu fjórir menn einhverskonar himni, svo hans heilagleki þyrfti ekki að láta sólina baka sig eins og sauðsvartur almúginn í göngunni. Svo hefur hann sjálfsagt stigið í pontu þegar inn í kirkjuna kom og prédikað, að það væru allir jafnir fyrir guði sínum, eða eru sumir jafnari en aðrir? Ég get ómögulega skilið hvernig kirkja sem er að boða kærleik og jafnrétti getur látið svona lagað sjást.
Næstur í röðinni var svo almúginn, en að síðustu var svo stór lúðrasveit.
Næst kom ég svo við í bæ sem heitir Angeisa og eftir ilminum í lofti að dæma er þar mikill landbúnaður, sambland af súrheyi, fjósa og svínalykt, góður kokteill það.
Á bæjartorginu þarna eru nokkrir bekkir í skugga stórra trjáa. Á einum af þessum bekkjum sitja alta sömu fullorðnu mennirnir og eru sjálfsagt að segja sömu sögurnar í þúsundasta sinn. Á næsta bekk sat ungt par í keleríi. Ég sá elskhugann í anda eftir fimmtíu ár kominn á hinn bekkinn með jafnöldrum sínum að segja af sér frægðarsögur á meðan María hans sýslar við potta heima í eldhúsinu þeirra.
Þegar heim kom lagði ilminn af kjötsúpunni á móti mér út á hlað og Þórunni brást ekki bogalistin við eldamennskuna frekar en venjulega, því súpan var mjög góð.

Jólatréð

Veður: 12,5°/27,2° Regnskúr um hádegi en birti til síðdegis.

Fyrir um tíu árum var sú ákvörðun tekin hér í kotinu að vera með lifandi grenitré sem jólatré, að þeirri ákvörðun tekinni var skundað í næstu gróðrarstöð til að velja tré. Fyrir valinu varð dökkgrænt tré með þéttum greinum rúmur metri á hæð.
Um jólin stóð svo tréð stolt í stofunni hér í litla kotinu, skreytt með jólastjörnu, ljósum og ýmsu því sem notað er til að prýða jólatré.
Þegar þessu hlutverki trésins var lokið var ákveðið að finna því nýtt hlutverk til frambúðar á litla kotbýlinu.
Nú var því fundinn staður úti í horni á garðinum. Mikið varð tréð ánægt þegar það losnaði úr þessum þrönga potti sem það var búið að dúsa í síðustu ár.
Það hefur vaxið hratt síðan það losnaði úr prísundinni og nú er það komið upp fyrir síma og rafmagnslínur sem liggja þarna yfir.
Hér fyrir neðan er mynd sem tekin var af trénu í dag, það myndi sóma sér vel sem jólatré á bæjartorgi svo stórt er það orðið.

Kaupmaðurinn á horninu

Veður: 14,5°/25,6° Skúraveður fram yfir hádegi, en þurrt síðdegis.

Barnaleikgrind inni í verslun, jú það sér maður oft þar sem seldar eru vörur fyrir ungabörn, en barnaleikgrind með ungabarni í, inni í verslun er ekki algeng sjón. Þetta var nú samt það sem bar fyrir augu okkar Þórunnar í dag þegar við áttum erindi inn í verslun kaupmannsins á horninu hér í dalnum. Þar var leikgrind úti í einu horni verslunarinnar og í grindinni var hjalandi og kát tíu mánaða hnáta að leika sér, á meðan Mamman, Pabbinn, Afinn og Amman voru að störfum í versluninni og stóra systir hefur væntanlega ekki verið langt undan.
Stóra systir sem nú er sjö ára er búin að ganga í gegnum þetta ferli sem sú litla sem var í leikgrindinni í dag er að byrja.
Mamma þeirrar stuttu var líka alin upp í þessari verslun og sömuleiðis bróðir Móðurinnar.
Ég þekki sögu þessarar verslunar ekki nema fimmtán ár aftur í tímann. Þá var verslunin á neðri hæð í gömlu íbúðarhúsi. Það voru seldar helstu nauðsynjavörur til heimilisins og í einu horni verslunarinnar var bar, þar sem hægt var að fá sér í staupinu.
Þá voru börn kaupmannshjónanna með þeim í versluninni allan daginn, ýmist í versluninni sjálfri eða á efri hæðinni sem notuð var sem vörulager.
Nú síðan líða árin og kaupmaðurinn byggir við verslunina og notar gamla húsið sem geymslu eftir að hann tók nýja húsið í notkun. Í nýja húsinu er stærri og betri bar en í þeirri gömlu.
Það er líka rúm fyrir meyra vöruúrval en áður. Nú er selt smávegis af fatnaði og lítið eitt af verkfærum auk heimilisvarnings sem verið var með áður.
Svo kemur þar í sögu kaupmannsfjölskyldunnar að dóttirin verður gjafvaxta og þá biður um hönd hennar kaupmannsonur úr þorpi ekki langt héðan. Nú þetta þótti góður ráðahagur svo hann fékk stúlkuna og að hætti hérlendra var haldin glæsileg brúðkaupsveisla þegar þau giftu sig.
Skömmu áður en meyjan gifti sig var nýja verslunin tekin í notkun og þá kom tvennt til, meyra að gera í versluninni með meira vöruúrvali og líka vildu kaupmannshjónin fara að hafa það ögn náðugra en áður, svo það varð að ráði að tengdasonurinn kæmi líka til starfa í versluninni. Að sjálfsögðu hafði dóttirin hjálpað foreldrum sínum við afgreiðslu í búðinni frá því að hún náði að teygja sig upp á búðarborðið.
Að hæfilega löngum tíma liðnum frá brúðkaupinu fæddist stúlkubarn, sem stórfjölskyldan hjálpaðist að við að gæta meðfram vinnunni í versluninni og nú er sagan sem sagt að endurtaka sig.
Myndin hér fyrir neðan er af litlu stúlkunni í leikgrindinni, en ef smellt er á krækjuna myndir hér til hliðar eru fleiri myndir undir nafninu”kaupmaðurinn á horninu”

Arfabani

Veður: 14,3°/26,6° skúrir einkum síðdegis.
Ég var talsvert að vinna í garðinum í dag, enda allar aðstæður til þess mjög góðar. Nýbúið að rigna, svo moldin var orðin laus, en ekki hörð eins og steypa, en þannig er hún búin að vera í þessum miklu hitum sem verið hafa undanfarið. Það var líka hæfilega heitt, rétt rúmar tuttugu gráður.
Ég sló grasflötina, en mest af tímanum fór í að fjarlægja óvelkominn gróður.
Það er dálítið merkilegt með garðræktina, að það er tiltölulega lítið haft fyrir blómunum og örðum þeim gróðri sem maður kýs að hafa í garðinum sínum, en aðalvinnan liggur í að fjarlæga óvelkominn gróður sem maður vill alls ekki hafa í garðinum sínum. Mér datt í hug hvort það væri ekki nær að nefna mig arfabana en garðræktanda, því mest af vinnunni í garðinum fer í að bana arfanum.
En það er um að gera að sjá björtu hliðarnar á þessu og gleðjast yfir þeirri góðu útiveru sem arfinn sér manni fyrir og talsverðri hreyfingu, bara verst hvað það er mikið bogur við þetta.
En svo þarf ekki annað en líta á eitt fallegt blóm, þá er þetta amstur gleynt á stundinni og gott ef ég er ekki farinn að hlakka til að fara aftur á morgunn út í garð að reyta arfa svo blómin njóti sín almennilega.

Skógareldar.

Veður : 13,4°/22,9° skúrir.
Eftir hitana sem verið hafa undanfarið er nú komin langþráð fyrsta rigning haustsins, það er meira að segja búið að rigna talsvert mikið og það sem betra er að það er spáð skúraveðrinæstu tvo daga. Það lítur allur gróður mikið betur út þegar búið er að skola rykið af honum, allir litir verða ferskari.
Þetta er líka örugglega langþráð hvíld hjá örþreyttum slökkviliðsmönnum sem eru búnir að berjast við skógarelda í langan tíma.
Við fórum í dag að kanna svæðið í fjallendinu hér fyrir ofan okkur, þaðan sem við sáum mikinn reyk fyrir nokkrum dögum, svo mikinn að það skyggði á sólu frá okkur séð um tíma. Það hefur brunnið þarna mjög stórt svæði. Eitt þorp sem við sáum hefur verið algjörlega umkringt eldi um tíma, en það er svo að sjá að það hafi tekist að bjarga öllum mannvirkjum.
Það hefur verið ömurlegt hjá íbúum þorpsins að fylgjast með eldinum nálgast úr öllum áttum og geta lítið gert annað en vona að slökkviliðinu tækist að verja húsin þeirra og sem betur fer tókst það í þetta sinn. Það voru notaðar flugvélar til aðstoðar slökkviliðinu á jörðu niðri.
Húsið á myndinni hér fyrir neðan á Íslendingur sem bjó hér í Portúgal í mörg ár, en hann er nú fluttur til Íslands á ný, en á húsið enn. Það brann skógurinn hringinn í kring um húsið, en húsið sjálft skaðaði ekki svo ótrúlegt sem það er.
Á neðri myndinni sér í húsið á milli brunninna trjáa.


 

Neríur

Það er margt sem gleður augað á hjólreiðaferðumhérum nágrennið. Þessi fallega neríavarð á vegi mínum í gær og í örðum garði voru neríur í mörgum litum.
Ég ætlaði að láta þessar myndir fylgja dagbókinni í gær, en af einhverjum ástæðum tókst mér ekki að koma myndunum inn með textanum. Betra seint en aldrei.


 

Helgidagur

Veður: 11,5°/28,2° léttskýjað.

Það var frídagur hér í dag, enn einn helgidagur kirkjunnar. Eftir því sem ég komst næst er þessi dagur eitthvað tengdur Maríu mey. Í kaþólskri trú hlýtur það að létta lífið mikið hjá þeirra guði að hafa hana Maríu, því mér virðist fólk frekar ákalla hana en að vera að kvabbi í guði sínum. Hann er sjálfsagt bara ánægður með að hún skuli létta af honum einhverju af þessu amstri. Þetta gæti líka verið í stíl við heimilislífið hér, þar sem húsmóðirin þrælar myrkranna á milli án þess að karlinn rétti henni hjálparhönd. Fólk hér heldur ef til vill að það gildi sömu lögmál í efra og á heimilunum, bara um að gera að láta kerlinguna þræla nóg.

Nú er þessi hitabylgja sem verið hefur hér undanfarið gengin yfir og í dag var mjög þægilegt veður, gola og hæfilega heitt.
Nú þar sem þetta þægilega veður og frídagur fór saman var ákveðið að taka fram hjólin og fara í langan hjólatúr, svona í og með til að reyna að nudda af sér örfáum grömmum af yfirvigt sem eru að reyna að festa sig í sessi til frambúðar, en slíkt má að sjálfsögðu ekki eiga sér stað.
Það verður nefnilega alls staðar að borga fyrir yfirvigtina, í flugvélunum með beinhörðum peningum á staðnum, en þegar um yfirvigt á kroppnum er að ræða fær maður reikninginn sendan síðar í formi lélegri heilsu, en léleg heilsa kostar líka peninga og það sem verra er en að sjá af peningunum, því þar kostar hún líka þjáningar.
Þegar við vorum rúmlega hálfnuð með þennan 36 Km. hring sem við ætluðum að fara fór Þórunn að kvarta undan orkuskorti, enda kominn matartími. Nú til að reyna að bæta úr þessum eldsneytisskorti var ákveðið að svipast um eftir kaffihúsi, en það er sjaldan langt á milli kaffihúsa hér í landi. En það fór eins með þetta og þegar bíllinn er að verða bensínlaus þá finnst manni óralangt í næstu bensínstöð.
Heppnin var með okkur, því eftir tvo til þrjá kílómetra fundum við kaffi hús í litlu sveitaþorpi. Nafnið á kaffihúsinu var á skjön við staðsetningu þess, því það hét veiðikráin og því til áréttingar var einn veggurinn skreyttur með netstubb og björgunarhring.
Eins og títt er á svona stöðum í Portúgal sátu nokkrir karlar við barinn og gæddu sér á einhverjum mjöð og höfðu mjög margt og merkilegt að segja hver við annan.
Eins og líka er dæmigert fyrir svona staði var fjölskyldan að vinna þarna, foreldrar og dóttir þeirra á að giska sextán ára. Dóttirin var óvenjuhávaxin og mjög mörgum kílóum of þung, svo henni hefði ekki veitt að hjóla góðan spöl. Hún afgreiddi okkur með kaffið, en var greinilega alveg óvön, því hún hélt á bollanum í báðum höndum og einblíndi á bollan á meðan hún fetaði sig eftir gólfinu að borðinu okkar og það var alveg auðséð á svip hennar hvað henni létti mikið þegar henni tókst að koma bollanum á borðið án þess að dropi slettist á undirskálina.
Mamman kom svo örugg í fasi með samlokurnar handa okkur, á meðan á þessu stóð var pabbinn að bauka við að grilla kjúklinga í arni sem var í næsta herbergi. Sem sagt alt mjög heimilislegt.
Eftir að hafa fengið góða næringu og hvíld var ekkert að vanbúnaði að ljúka síðasta áfanganum heim.

Kvöldboð

Veður: 10,2°/34,4° léttskýjað.

Í dag sauð Þórunn niður tómata í sósu, en áður vorum við búin að frysta tómata, svo nú ættum við að eiga nægar birgðir af tómötum til ársins. Það sem eftir er á plöntunum núna borðum við ferska.
Við röltum til Grössu síðdegis til að kveðja þau áður en þau leggja af stað í sumarfrí. Þau ætla að vera á Algarve í 10 daga ásamt vinafólki sínu.
Í kvöld vorum við svo boðin í kaffi til Patriciu og Rui. Patricia var búin að baka köku með appelsínubragði. Kakan bragðaðist vel hjá henni, svo það var alveg óþarfi hjá hennni að vera að afsaka að kakan væri ekki nógu góð hjá sér. Svona til öryggis smakkaði hún á kökunni til að vita hvort það væri óhætt að bjóða okkur bita.
Hér er til siðs að borða kökur úr munnþurrku, en ekki setja kökusneiðina á disk eins og við erum vön að gera.
Það var gaman að spjalla við þau og við urðum margs vísari um hegðun portúgala. Þau eru talsvert gagnrýnin á hegðum og hefðir landa sinna og það hreint ekki að ástæðulausu. Það er svo margt hér sem þyrfti að færa til betri vegar.
Hér fyrir neðan er mynd af feiminni húsmóður með kökuna sína.

 

15 ár í Portúgal

Veður: 12,7°/37,6° heiðskýrt

Það var afmælisveisla hér í Austurkoti í dag Veislugestir auk okkar Þórunnar voru þau Geiri og Rósa, en við höfðum boðið þeim í hádegismat í tilefni þess að í dag eru fimmtán ár síðan ég flutti til Portúgal. Geiri og Rósa komu ekki tómhent, því þau færðu okkur gómsætar kökur til að hafa með kaffinu.
Steikin í hádeginu var íslenskur lambahryggur, sem þau Jónína og Guðmundur færðu okkur þegar þau voru hér á ferð í vor. Þórunn beitti einhverjum töfrabrögðum við matreiðsluna á hryggnum, svo hann bragðaðist mjög vel.
Þessi fimmtán ár hafa liðið ótrúlaga fljótt, þegar ég lít til baka.
Í maí 1991 var farið hingað til Portúgals með það fyrir augum að kaupa hús og setjast hér að til frambúðar, vegna þess að ég var orðinn sjónskertur og gat þar af leiðandi ekki unnið hvað sem var.
Það gekk vel að finna þetta hús sem við búum í enn í dag. Það hafði ekki verið búið í húsinu um tíma og það þurfti að gera á því miklar endurbætur svo það væri íbúðarhæft.
Það var samið við smið hér á staðnum um að gera endurbætur á húsinu og þeim átti að vera lokið þegar við flyttum hingað í ágústmánuði.
Það var maður hér í þorpinu sem tók að sér að fylgjast með framkvæmdum við húsið. Þegar það var haft samband við hann skömmu áður en lagt var af stað sagði hann að allt væri í lagi við skyldum bara koma eins og um var talað.
Þessi maður og kona hans sóttu okkur út á flugvöll og á heimleiðinni var farið að forvitnast nánar um hvernig vinnan við endurbætur á húsinu hefðu gengið. Þá kom það ótrúlaga í ljós að það var ekki byrjað að vinna við húsið og það var engan veginn íbúðarhæft eins og það var t.d. ekkert salerni og ekkert rafmagn hvað þá annað.
En þessi góðu hjón buðu okkur að búa hjá sér á meðan verið væri að vinna við húsið, sem við þáðum. Maðurinn gekkst svo í að koma vinnunni við húsið af stað og eftir einn og hálfan mánuð vorum við flutt inn, þó ekki væri öllum framkvæmdum lokið.
Svona var nú byrjunin á þessu ævintýri, en það fór vel að lokum eins og vera ber í góðum ævintýrum