Skólamál

Veður: 9,2°/24,4° Alskýjað og rigningardropar af og til.

Það standast ekki allar áætlanir hjá mér, í dag var ég búinn að ráðgera að ljúka við að slá garðinn, en það var svo blautt á að ég varð að fresta því. Það er spáð sólskini á föstudag, svo slátturinn verður bara að bíða þangað til.
Ég var svolítið að hrella arfann, en hann var orðinn mjög bjartsýnn á að í þessum garði fengi hann að dafna óáreittur, því það hafði ekki verið hróflað við honum í nær þrjár vikur. Honum hefur væntanlega brugðið ila þegar erkióvinurinn birtist á ný og reif hann upp með rótum.

Grassa vinkona okkar kom í heimsókn í dag. Henni varð tíðrætt um kennslu og skólamál eins og fyrri daginn, enda er hún kennari. Hún var meðal annars að segja okkur að nú væri hún á námskeiði til að læra betur að kenna efnafræði og nýta tæki í efnafræðikennslu.
Þetta er að sjálfsögu gott og blessað svo langt sem það nær, en þjónar engum tilgangi, því það er ekki eitt einasta tæki til í skólanum til að kenna efnafræði og þar sem endurmenntunin fer fram er svo lítið til að slíkum tækjum að það verður að senda endurmenntunarnemendurna í háskálann í Aveiro öðru hvoru til að þeir sjái hvernig þessi tól líta út.
Það má eiginlega segja að það séu engin kennslutæki í þessum skóla og hann er engin undantekning hvað það varðar. Það eina sem er í kennslustofunni er borð og stólar, ein tafla, gamalt og löngu úrelt landakort, tvær nettengdar gamlar tölvur. Þetta er ekki langur listi, en þó ótrúlegt sé er hann tæmandi og ástandið er enn verra sum staðar.

Geiri og Rósa komu í heimsókn síðdegis, við fórum svo öll saman niður í Aveiro aðallega til að leyfa þeim að reyna hvernig er að sitja í nýja bílnum okkar, nú auðvitað var aðeins litið inn í búð í leiðinni.

Að koma sér í gamla góða hjólfarið.

Veður: 15,5°/22,7° regnskúr í morgunn, en léttskýjað síðdegis.

Gott var að leggjast útaf í sitt eigið rúm í gærkvöldi eftir að hafa sofið í sitthverju rúminu undanfarnar ellefu nætur. Rúmin sem við vorum í voru yfirleitt alveg ágæt, en það er bara öðruvísi að vera í nýju umhverfi á hverju kvöldi. Það eru líka ný umhverfishljóð á nýju stað, en þetta er líka hluti af ánægjunni við að ferðast að fá að reyna eitthvað nýtt.
Nú hamast maður við að koma sér í gamla góða hjólfarið á ný.
Byrjar á að fá sér morgunverð, því næst er sest við tölvuna til að láta hana lesa Moggann fyrir sig á meðan það er að hlýna úti. Í morgunn var ég líka svo heppinn að fá spjall frá vinum mínum á netinu.
Síðan fórum við í verslun, því ísskápurinn var með hræðilegt garnagaul, alveg galtómur. Okkur tókst að tína saman eitthvað matarkyns til að setja í hann, svo nú er hann mun hressari.Hann kvartaði sáran þegar við komum heim í gær yfir að hafa verið skilinn eftir matarlaus allan þennan tíma.
Eftir hádegi þvoði ég svo óhreinindin af bílnum eftir ferðalagið á meðan var Þórunn að gera rósunum til góða, klippa þær og snyrta, því enn eru þær með blóm.
Eftir þetta heimsóttum við Geira og Rósu, en það var lítið næði til að spjalla við þau, því það var iðnaðarmaður að vinna við gashitarann hjá þeim með háværa borvél, svo stundum heyrðist ekki mannsins mál.
Þegar við komum heim úr þessari ferð sló ég grasflötina á bak við húsið, en aðalgarðurinn bíður til morguns ef það verður þurrt veður.
Nú eru kartöflurnar sem urðu eftir í moldinni í vor þegar tekið var upp komnar með falleg grös og ef það gerir ekki næturfrost gætum við fengið nýjar kartöflur með jólasteikinni.

Komin heim

Við komum heim í dag eftir tólf daga mjög ánægjulegt ferðalag um Portúgal og Spán.
Eins og ævinlega var mjög gott að koma heim aftur eftir vel heppnaða ferð.
Segi betur frá ferðinni síðar og þá verð ég vonandi líka búinn að setja eitthvað af þeim þrjú hundruð myndum sem ég tók í ferðinni inn á myndasíðuna mína.

Í fullu starfi við að flakka.

Nú erum við búin að vera viku á flandri um Portúgal og Spán, erum núna stödd hjá vinum okkar þeim Jóni og Guðmundi í mjög g´ðu yfirlæti.
Við erum búin að sjá margt fallegt í ferðinni, en eigum eftir að koma við í Valencia, sem er í um 200 Km. fjarlægð héðan til norðurs, þaðan förum við þvert yfir Íberíuskagann heim.
Það bíður betri tíma að segja frá þessu ferðalagi. Eins og er erum við í fullu starfi að njóta þess að ferðast og því lítill tími til að sitja við skriftir.

Góður granni

Veður: 12,2°/25,5 skýjað í dag og skúrir í kvöld.

Nú er ætlunin að leggja upp í ferðalag á morgunn.
Manuel nágranni okkar er búinn að tka húsið okkar í gjörgæslu á meðan við erum fjarverandi, svo það er í öruggum höndum.
Svona til örygis kemur hann og rifjar upp hvernig á að slökkva og kveikja á öryggiskerfinu, ef til þess kæmi að hann þyrfti að fara inn í húsið á meðan við erum í burtu.
Hann sér líka um að tæma póstkassann.

Nýtt lyklaborð.

Veður: 11,2°/29,7° að mestu léttskýjað í dag.

Það var hringt í mig síðastliðinn föstudag frá fyrirtæki í Lissabon sem pantaði fyrir mig sérhannað lyklaborð fyrir sjónskerta frá Bandaríkjunum og mér sagt að lyklaborðið yrði sent heim til mín í dag.
Svona að fenginni reynslu hér í landi trúði ég því alveg mátulega að þetta stæðist, en viti menn klukkan rúmlega tvö í dag var mér afhent lyklaborðið hér heima. Það er gott til þess að vita að það skuli vera til fyrirtæki hér sem standa sig með prýði.Ég hef áður verslað við þetta fyrirtæki varðandi hjálpartæki í tölvuna og líkað vel við þeirra þjónustu. Þeir treysta mér líka eftir þau viðskipti, því ég fékk reikninginn fyrir lyklaborðið í pakkanum með því og þegar hringt var í mig á föstudaginn var ég beðinn að leggja greiðslu fyrir borðinu inn á reikning þeirra við tækifæri, ég er bara aðeins upp með mér að vera sýnt slíkt traust.
Ég skrifa þennan pistil á nýja lyklaborðið og þar sem það er með stórum og skírum stöfum gengur mér talsvert betur að skrifa á það en lyklaborðið sem ég notaði áður, þó það væri búið að líma stóra stafi á takkana á því,þá var það ekki eins skírt og þetta.
Svo er þetta lyklaborð líka sérhannað fyrir stækkunarbúnaðinn sem ég nota í tölvunni, með ýmsa flýtilykla sem auðvelda mér notkunina.
Myndin hér fyrir neðan er af lyklaborðinu.

Við þurftum aðeins að láta líta á tölvurnar hjá okkur, svo við höfðum samband við tölvumanninn okkar í morgunn, “verð hjá ykkur klukkan tvö” var okkur sagt og hann var mættur klukkan þrjú enn það verður að teljast stundvísi hjá þessum góða manni. En það sem skiptir mestu máli er að tölvurnar eru hressari eftir heimsókn tölvumannsins.

Við vorum talsvert að vina í garðinum í dag á meðan við vorum að bíða eftir lyklaborðinu og tölvumanninum og raunar héldum við áfram vinnunni í garðinum eftir að þau mál voru afgreidd.
Við reiknum með að leggja á stað í nokkurra daga ferðalag á miðvikudaginn, svo það er sitthvað sem þarf að vinna í garðinum áður en við yfirgefum hann, svo það verði ekki allt í ólestri þegar við snúum heim á ný.

Lyklaborð

Þetta er mynd af nýja lyklaborðinu,mér tókst ekki að koma henni inn með pistli dagsins eins og ég ætlaði að gera.

 

Ferð til Viana Do Castilo.

Veður: 12,3°/29,6° léttskýjað.

Við buðum Grössu ásamt eiginmanni og dóttur í sunnudagsbíltúr í dag.
Við ókum til norðurs nálægt ströndinni til borgar sem heitir Viana Do Castilo.
Þetta er um 140 Km vegalend þangað héðan að heiman og þegar komið er til Viana er orðið stutt til landamæra Spánar í norðri.
Það eru mörg falleg hús í þessari borg og gaman að rölta um göturnar í gamla bænum, það er líka búið að gera mjög snyrtilegt á árbakkanum, en borgin stendur á bökkum Lima árinnar og í ármynninu er stór og góð höfn.
Þau hjón buðu okkur í mat í Viana á góðu veitingahúsi við gamla miðbæinn.
Myndin hér fyrir neðan er tekin á torgi í gamla bænum. Það eru fleiri myndir frá borginni inni á myndasíðunni.Smellið á myndir hér til hæri.

Saltfiskur/grill??????

Veður: 17,9°/26° talsvert skýjað,en góðar sólarstundir.

Saltfiskur og grill virðast í fljótu bragði ekki eiga mikla samleið, en hér í landi þar sem má segja að saltfiskur sé þjóðarréttur er það ein af leiðunum til að matreiða saltfiskinn að grilla hann.
Í þessu tilviki er ég ekki að tala um að setja fiskinn á grind yfir glóðinni, nei fiskurinn er settur beint ofan á glóðina og grillaður þannig.
Það er veitinga hús í djúpum dal hér uppi í fjöllum sem sérhæfir sig í að grilla saltfiskinn svona og nýtur mikilla vinsælda.
Nágrannar okkar bentu okkur á þennan stað og við höfum nokkrum sinnum boðið þeim í mat þangað, því þeim finnst þetta einhver besti matur sem þau geta fengið. Þórunn er þeim sammála um að þetta bragðist vel, en ég er vægast sagt talsvert minna hrifin af þessari matreiðslu á saltfiskinum. Kann ekki alveg að meta að fá öskuna af kolunum upp í mig, en ég reyni að bera mig karlmannlega til að skemma ekki stemminguna hjá grönnunum. Með fiskinum eru bornar ofnbakaðar kartöflur í leirpotti og þær eru svo mikið bakaðar að börkurinn á þeim er orðin skorpinn. Bæði út á fiskinn og með kartöflunum er borin ólívuolía með hvítlauk.
Ég læt fylgja með mynd af réttinum eins og hann leit út þegar hann var kominn á borðið og það sem blasti við augum mínum þá varð ekki til þess að æsa upp bragðlauka mína, en öðru máli gegndi með borðfélaga mína, ég held að þeir hafi átt í basli með að hemja munnvatnsrennslið.
Með fiskinum fengu þau sér hvítvín að drekka, þó algengara sé að nota rauðvín með saltfiski, en það fer sjálfsagt eftir smekk hvers og eins.
Konan sem rekur þennan veitingastað heitir Lousiana og er nafna móður Matthildar granna okkar og ekki er það til að minnka dálæti Matthid á staðnum.
Lousiana spjallar við gesti sína og spyr þá hvernig þeim og fjölskyldu þeirra heilsist og slíkt kann fólk hér vel að meta. Þegar kemur að því að greiða fyrir matinn kemur hún með litla blokk og leið og hún telur upp hvað hafi verið borðað færir hún upphæðina inn í blokkina og svo þegar allt er komið á blaðið sem borið hefur verið á borð er strikað undir og lagt saman, meðan á þessu stendur notar hún tímann til að spyrja um hagi fólks. Grannar okkar komu því að í spjallinu að við værum að bjóða þeim í þessa ferð ínýja bílnum okkar og það varð til þess að hún óskaði okkur til hamingju með bílinn og þurfti um leið að vita hvaða tegund bíllinn var og hvað hann kostaði.
Þarna virðist vera talsvert um að stórfjölskyldan komi til að borða og í einni slíkri sem var mætt í dag virtust vera allir ættliðir frá ungabörnum upp í langömmu. Ég læt fylgja með mynd af einni slíkri fjölskyldu að snæðingi.

Stórfjölskyldan að snæðingi.

Leikfimi

Veður: 8,6°/23,3° alskýjað í dag og rigningarúði í kvöld.

Þá er kominn föstudagur einu sinni enn og þar með leikfimidagur fyrir okkur eldriborgarana. Í tilefni viku eldriborgara þessa vikur var breytt til í leikfiminni og okkur kennt jóga í stað venjulegrar leikfimi. Það mætti þarna jógakennari ásamt tveim aðstoðarmönnum, konu og karli, en þau voru til að sýna okkur hvernig ætti að gera æfingarnar, þrátt fyrir góðar fyrirmyndir held ég að almennt hafi vantað talsvert upp á að við bærum okkur rétt að þessu, en allir sýndu góða viðleitni. Og það sem verður eiginlega að teljast til stórtíðinda var að það var nær því þögn í salnum allan tímann í stað þess sem venjulega er þegar allir tala hver í kapp við annan, svo það heyris varla til kennarans.
Þessi kennari féll í sömu gryfju og aðrir leikfimikennarar hér að vera með tólist sem undirspil, en það hátt stillta að það var erfitt að heyra það sem hún var að segja. Þetta var að sjálfsögðu einhver kínversk tónlist að ég held en ég er ekki vel að mér í þeim málum.
Það var reglulega gaman að kynnast þessum æfingum aðeins, en þetta voru talsvert öðruvísi æfingar en ég kynntist þegar ég var í jóga með félagsmönnum í Blindrafélaginu fyrir mörgum árum.

Síðdegis fórum við til Aveiro í smá innkaup og þá tók Þórunn eftir því að það er búið að opna bensínsölu við annan stórmarkað í Aveiro. Það er líklega orðið um það bil ár síðan sá fyrri opnaði sína bensínsölu og hefur selt bensínið um það bil fimm krónum ódýrar en venja er á almennum bensínstöðvum. Þetta hefur orðið til þess að bensínstöðvar í næsta nágrenni við þennan markað hafa neyðst til að lækka verðið. Þessi nýja stöð seldi lítrann sjö krónum ódýrar en bensínstöð sem er hér í næsta þorpi við okkur.

Ferðasaga

Veður: 8°/25,7° heiðskýrt, örfá smáský svona rétt til að skreyta himinhvolfið.

Það var almennur frídagur hér í landi í dag, rétt einn þjóðfrelsisdagurinn. Ég botna ekkert í hvernig ein þjóð getur haldið upp á svona marga slíka daga.

Við notuðum góða veðrið í dag til að ferðast. Það er búið að færa nýju hraðbrautina sem liggur hér skammt frá suður fyrir borg sem heitir Viseu, áður lá vegurinn í stórum boga fyrir norðan borgina , en er nú mun beinni en áður og liggur fyrir sunnan borgina.
Þessi hraðbraut liggur frá hafnarbæ sem heitir Aveiro þvert yfir Portúgal til Spánar.
Mér lék forvitni á að sjá hvernig þessi breyting á vegarstæðinu liti út. Við þessa breytingu styttist vegalengdin til Spánar dálítið, auk þess sem leiðin er mun fljótfarnari eftir miklar lagfæringar á veginum.
Nú komum við annars staðar inn í Viseu en áður og sáum borgina frá öðru sjónarhorni og skoðuðum hverfi sem við höfðum ekki séð áður. Viseu er reglulega skemmtileg borg.
Við fengum okkur að borða í Viseu og vorum reglulega heppin með veitingastað, fengum góðan mat og þjónustan var líka góð. Það er alltaf svolítið happadrætti hér með hvernig maturinn bragðast, en í dag vorum við heppin. Á rölti okkar um bæinn fórum við inn á kaffihús til að kaupa okkur brauð og þar var glerveggur sem aðskildi bakaríið frá kaffihúsinu, svo það var hægt að fylgjast með bökurunum við baksturinn.
Frá Viseu héldum við til bæjar sem heitir Tondelo, við höfum nokkuð oft farið þjóðveginn framhjá þessum bæ, en ákváðum nú að láta verða af því að skoða staðinn. Það sem kom helst á óvart þarna var að göturnar eru beinni og breiðari en í mörgum öðrum bæjum hér af svipaðri stærð.
Þarna var mjög sérstök stytta sem prýddi eitt hringtorgið í bænum, svo ég held að ég láti mynd af henni fylgja með pistlinum í dag.
Frá Tondelo út á hraðbrautina fórum við þrönga sveitavegi í gegnum ótal smáþorp, með krókóttum og þröngum götum.

Kartöflur/diskótek

Veður: 12,2°/22,5° að mestu skýjað í dag.

Í morgunn braut ég spírur af kartöflunum, það var nú létt verk og löðurmannlegt, því það þíðir ekki fyrir okkur að rækta meira af kartöflum en að þær dugi til jóla, því við höfum enga kalda geymslu fyrir kartöflurnar.
Að brjóta spírurnar af kartöflunum í dag leiddi hugann mörg ár aftur í tímann þegar verið var að brjóta spírur af kartöflum í kartöflukofanum í sveitinni. Það var ekki mikið um hóla né hæðir í Flóanum þar sem ég er fæddur og uppalinn, en smá þúfa fannst samt og hún var holuð að innan og nefnd kartöflukofi. Þetta var nógu stórt til að rúma allar þær kartöflur sem heimilið þurfti til ársneyslu og einnig til útsæðis.
Það var að sjálfsögðu enginn gluggi á þessari vistarveru og því varð að notast við olíulukt sem ljósgjafa.
Þess var beðið með óþreyju á hverju hausti að hægt væri að fara að taka upp nýjar kartöflur úr garðinum til matar, því kartöflurnar frá árinu áður voru þá orðnar ansi daprar að sjá og ekki sérlega bragðgóðar.

Síðdegis fórum við svo á diskótek samkomu fyrir eldri borgara.
Það er stórt diskótek ekki langt héðan og þangað var stefnt nokkur hundruð eldriborgurum úr bæjum hér í grenndinni.
Tónlistin var með sama styrk og fyrir unglingana og það var ekki annað að sjá en fólk léti sér það vel líka, þeir dönsuðu þarna af innlifun sem höfðu hreyfigetu til þess, aðrir létu nægja að dilla sér örlítið eða bara að klappa saman höndum.
Mér finnst svona hávaði vera mjög óþægilegur, svo ég stoppaði stutt þarna inni, en tók samt nokkrar myndir áður en ég fór út í góða veðrið.
Ég er ekki óvanur miklum hávaða frá því ég var í jarnsmíðinni, en það var miklu bærilegra en þessi ósköp.

Myndir frá diskódegi eldriborgara

Séð yfir diskósalinn














Dansað af innlifun















Diskótekið
 

Dekurbíll.

Veður: 13,2°/22,3° skúraveður.

Háþrýstiþvoði gólfið í bílskúrnum í morgunn, svo nú er hann orðin samboðinn nýja bílnum, það er nú eiginlega til skammar að vera ekki búinn að þvo gólfið áður en fíni bíllinn kom, en svona er bara trassaskapurinn á þessum bæ.
Við fórum að versla smávegis og meðal annars keypti Þórunn sér buxur. Við fengum okkur líka að borða í verslunarferðinni, það er ágæt tilbreyting í því að borða úti.
Síðdegis þvoði ég bílinn og prófaði hvort mér tækist að skipta um dekk undir honum ef til þess kæmi, þó svo það sé innifalið í söluverði bílsins að kalla á hjálp frá Toyota ef það þarf að skipta um dekk undir bílnum. Ég sé ekki að ég kynni við að fara að kalla á hjálp til að skipta um dekk og allra síst að það væri tilvinnandi að bíða eftir því að hjálpin bærist, þegar hægt er að leysa málið á fimmtán mínútum með því að vinna verkið sjálfur.

Myndin hér fyrir neðan var tekin hér á veröndinni í morgunn.
 

Biðill

Veður: 12,4°/24,8° skýjað og byrjaði að rigna klukkan þrjú í dag og um sexleitið var eins og allar gáttir himinsins hefðu opnast svo mikil var rigningin, en það stóð ekki lengi.
Í morgunn var ég að hreinsa illgresi úr rósabeðinu og þið ættuð bara að sjá hvað rósirnar eru fallegar núna. Því til staðfestingar set ég eina mynd sem ég tók þegar ég var búin að hreinsa beðið.
Meðan það hefur rignt úti erum við Þórunn að dunda okkur við að skipuleggja ferð hér suður í land og þaðan inn í Spán, alveg til austurstrandarinnar.

Á dögunum fór ég að velta fyrir mér merkingu orðsins “biðill”.
Þetta orð er notað um mann þegar verið er að biðja sér konu, að biðla til hennar og ef allt gengur að óskum og konan segir já kvænist maður konunni og þar með mætti ætla að biðilshlutverkinu væri lokið.
Svo er þó ekki heldur breytir orðið um merkingu, því áfram heldur maður að vera biðill, þ.e.a.s. nú þarf að bíða eftir að sú heittelskaða sé búin að snyrta sig og gera margt annað sem tekur talsverðan tíma. Að sjálfsögðu er ég ekkert að kvarta yfir þessu, því auðvitað vil ég hafa mína konu vel snyrta, en mér fannst bara svo skemmtilegt að velta fyrir mér merkingu orðsins, að vísu með því að teygja hana aðeins frá því sem það merkir upphaflega.

Góður sunnudagur

Veður: 17,8°/24,7 rigningaskúr í morgunn, en léttskýjað síðdegis.

Þórunni vantaði límmiða til að prenta á og merkja með á sultukrukkurnar, svo við brugðum okkur í góða veðrinu niður í Aveiro.
Fórum í ritfanga og tölvuverslun sem við höfum oft verslað í og ætluðum að ganga að límmiðunum á sama stað og venjulega. Þegar við komum inn í verslunina héldum við að við værum að villast, því það var búið að skipta um allar innréttingar og breyta allri niðurröðun í versluninni, svo það tók okkur góðan tíma að finna það sem við vorum að leita að. Þessi verslun er ekki orðin þriggja ára og búið að skipta um allar innréttingar.
Þessi verslun er í stórum verslunarkjarna, þar sem er sér inngangur í hverja verslun. Þarna var því líkur mannfjöldi í dag að öll bílastæði voru full og er bílastæðið samt mjög stórt.
Eftir að hafa verslað þarna fórum við í kaffi í bæ sem heitir Ilhavo og hefur sér það meðal annars til ágætis að vera vinabær Grindavíkur.
Eftir kaffisopann fórum við í gönguferð um bæinn og komum meðal annars í gamalt hverfi með mjög þröngum götum, þar var talsvert af húsum sem ekki er búið í og eru þau í mikilli niðurníðslu og þökin á sumum þeirra fallin niður.
Á heimleiðinni litum við inn hjá Grössu og Arthur, eftir spjall og kaffi þar var svo haldið heim.

Ferðasaga

Ég var víst búin að lofa að skrifa einhverja ferðasögu um ferðalag okkar í síðustu viku og ekki seinna vænna að koma því í verk áður en ég er búinn að gleyma öllu því sem fyrir augu bar.
Það var sem sagt farið að sofa síðastliðinn mánudag með það í huga að leggja upp í ferðalag að morgni, ef veður leyfði, svo ég vaknaði snemma á þriðjudagsmorgni til að gá til veðurs. Þegar ég leit út var ekki mikið annað að sjá en þoku, en það virtist vera fremur bjart í lofti og af fenginni reynslu mátti búast við að þokan hypjaði sig í burtu um leið og sólin færi að skína, svo það var ákveðið að leggja í hann.
Fyrsti viðkomustaður var lítill bær sem heitir Gouveia og stendur við rætur Esterelafjalla. Við höfum oft komið þarna áður og vorum búin að skoða elsta hluta bæjarins vel, en nú var meiningin að skoða eitthvað fleira, við vorum búin að sjá skilti um dýragarð og ákváðum að skoða hann.
Þetta var ekki dýragarður í venjulegri merkingu, því dýrin voru ekki lifandi heldur lystilega vel klipptar hekkplöntur, eftirlíkingar af ýmsum dýrum.
Það er ótrúlegt að sjá hvað hægt er að gera með trjáplöntum og klippum ef þessu er beitt af hagleik og hugmyndaflugið er til staðar.
Frá Gouveia héldum við upp á fjallið, því þar vorum við oft búin að aka framhjá skilti sem benti á að þar væri uppistöðulón, en við höfðum aldrei gefið okkur tíma til að skoða, en nú skildi bætt úr því. Það má eiginlega segja að við höfum farið þessa ferð að hluta til, til þess að skoða Esterelafjöllin betur en við höfðum áður gert. Við fundum uppistöðulónið, en það var frekar lítið, en í fallegu umhverfi og við það var tjaldsvæði og veitingahús, en því var hvorutveggja búið að loka núna.
Þessi staður er í um 1200m. hæð yfir sjávarmáli, samt er þarna fallegur gróður og meðal annars reyniberjatré með fullþroskuðum berjum, það var að byrja að koma haustlitur á lauf trjánna sem varð til að auka á litadýrð gróðursins.
Eftir að hafa skoðað okkur um þarna fórum við til baka sama veg og við höfðum komið, en beygðum fljótlega út af honum og héldum til suðurs í vesturhlíðum fjallsins í átt að bæ sem heitir Seia. Það er mjög fallegt útsýni þarna yfir Daodalinn.
Til Seia vorum við komin um hádegi og þegar við vorum að leggja bílnum vék sér að okkur eldri maður og spurði hvort við hefðum ekki áhuga fyrir að fá okkur að borða, hann væri með veitingastað þarna og maturinn væri mjög góður. Við slógum til og það var rétt hjá manninum að maturinn bragðaðist reglulega vel. Við völdum það sem kallað er nagli á diski. Þetta er steikt kjötsneið með spæleggi, grjónum, frönskum og salati.
Eftir matinn skoðuðum við bæinn meðal annars skoðuðum við brauðsafn sem þarna er, það var nú ekki tilkomu mikið, en þar var sýnt hvernig ferlið var í gamla daga frá því korninu var sáð og þar til það var orðið að brauði. Einnig voru til sýnis tæki sem notuð voru við ræktunina og brauðgerðina.
Á safninu var stór tafla með orðinu brauð á flestum tungumálum veraldar og þar á meðal íslensku.
Við vorum búin að panta okkur næturgistingu á hóteli í Seia áður en við lögðum af stað í ferðina. Þetta reyndist mjög gott hótel, sem bauð upp á frábæran morgunverð.
Það var talsverð þoka þegar við lögðum af stað þennan morgunn, en við vonuðum að henni myndi létta fljótlega, því við ætluðum að aka í suðurhlíðum Esterela til að byrja með. Þokunni létti fljótlega en sat eftir í dalbotnum svo það var mjög fallegt að sjá ofan á hvíta þokuna.
Um hádegi vorum við komin í bæ sem heitir Arganil, þar fórum við inn á skrifstofu sem veitir ferðamönnum upplýsingar um bæinn og nágrenni hans. Meðal annars spurðum við hvar væri best að fara til að finna sér matsölustað, stúlkan mælti sérstaklega með stað sem var þarna nærri og væri mikið sóttur af heimamönnum og væri með góðan og ódýran mat. Þetta reyndist rétt með verðið það var sanngjarnt en við vorum ekki sammála henni með bragðgæðin, en þeir hafa bara trúlega annan matarsmekk en við.
Frá Arganil tókum við stefnuna á annað fjallendi sem nefnt er Lousafjallendið. Þar er víða mjög fagurt útsýni, en talsverð sjónmengun er af stórum vindrafstöðvum sem búið er að setja upp á flesta fjallshryggi.
Um kvöldið komum við svo til bæjarins Lousa, en þar áttum við ekki pantaða gistingu, svo við brugðum á það ráð að fara inn á ráðhús bæjarins til að fá að vita hvar væri skrifstofa sem veitti ferðamönnum upplýsingar um bæinn. Við þurftum ekki á þeirri skrifstofu að halda, því við hittum þarna ræstingarkonu sem benti okkur á gistihús í næstu götu.
Þar var laust ágætisherbergi og eftir að hafa komið okkur þar fyrir fórum við í góða könnunarferð um bæinn.
Næsta dag skoðuðum við umhverfi bæjarins og meðal annars kastalarústir og innan við hann í mjög fallegu dalverpi var veitingahús og kirkja ,umhverfið þarna er sérkennilegt og mjög fallegt. Ég bendi á að skoða myndir frá þessum stöðum þær segja mikið meyra en orð. Smellið á myndir hér við hlið textans.
Eftir að hafa skoðað okkur um í Lousa héldum við heim á leið með viðkomu í bæ sem heitir Penacova og frá honum er mjög fallegt útsýni yfir Mondego ána og hæðardrögin þar í kring.
Þegar hér var komið sögu tók að rigna svo við ákváðum að fara stystu leið heim, en það voru ekki nema um sextíu kílómetrar heim og við vorum búin að skoða allt sem við höfðum ákveðið að skoða í þessu ferðalagi.
Þessi ferð var ekki síst farin til að láta á það reyna hvernig það væri að gista á hótelum, en hingað til höfum við alltaf verið með hjólhýsið með á ferðalögum okkar og gist í því, en það gekk mjög vel að fá gistingu og var ódýrt.
Við komum við á veitingahúsi í Albergaria og fengum okkur að borða áður en við lukum ferðalaginu. Á þessu veitingahúsi fengum við mjög góðan saltfiskrétt, það var mikill munur á þeim mat og þeim sem við fengum daginn áður og stúlkan hafði mælt með.

Haustverk.

Veður:16,5°/25,9 að mestu léttskýjað.
Nú er veðrið að skapi innfæddra, það rigndi síðastliðna nótt en var svo þurrt í dag og talsvert sólskin í kvöld er svo komin rigning á ný.
Portúgalar vilja gjarnan fá úrkomu, því hún er nauðsynleg, en þeim er meinilla við ef það er rigning á daginn, en allt í lagi þó það rigni um nætur meðan þeir sofa.
Í morgunn voru sófarólan og sólbekkurinn sem verið hafa hér á veröndinni sett upp á háaloft til vetrardvalar, því nú virðist útséð með að við fáum fleiri gesti á þessu ári og við sjálf gerum ekki svo mikið að því að sitja úti í sólinni, en ef okkur dettur það í hug eigum við ágæta sólstóla til slíks brúks.
Í dag hélt Þórunn áfram með sultugerðina, búin að sjóða einn pott af ávöxtum og sá seinni kominn á eldavélina og verður lokið við að sjóða hann á morgunn, þar með er allri sultutausgerð lokið á þessu ári.
Þegar búið var að brytja ávextina í seinni pottinn brugðum við okkur niður í Aveiro til að kaupa meiri sykur og í leiðinni að athuga með spenni fyrir fartölvuna, svo hægt sé að tengja hana við strauminn í bílnum. Við áttum slíkt tæki, en það virðist hafa brunnið yfir í síðasta ferðalagi, allavega virkaði það ekki og það var brunalykt af því, en slík lykt er sjaldan góðs viti. Nú fengum við spenni sem breytir tólf volta straumi bílsins í nítján volta straum, en það er sú spenna sem tölvan gengur á, svo nú ætti tölvan að vera tilbúin í næsta ferðalag.

Breytt dagskrá.

Veður: lægsti hiti 14,9° hæsti hiti dagsins 25,7°. Þokusúld í morgunn, en orðið léttskýjað um hádegi, en þykknaði upp á ný í kvöld.

Leikfimisdagur í dag, ég held að það hafi allir mætt í dag, svo það var talsvert þröngt um okkur í salnum, en þetta bjargast alveg því fólk er svo spart á að gera æfingarnar að það þarf ekki mikið pláss fyrir hvern og einn. Helst er ég á að margir mæti þarna til að fá félagsskap frekar en að vera mikið að spá í að þjálfa sig líkamlega.
Eftir leikfimina var búið að setja á dagskrá að slá grasflötina, en rigningarúðinn kom í veg fyrir að það væri hægt að halda þeirri áætlun, þess í stað var bara sest við tölvuna að lesa Moggann og gera annað álíka þarflegt.
Grassa lét vita í morgunn að hún væri búin að útvega okkur marmelos til sultugerðar hjá nágrannakonu sinni. Grössu var boðið að borða með okkur, sem hún þáði með þökkum ásamt Jóhönnu dóttur sinni.
Síðdegið hjá Þórunni fór í sultugerð og ég hjálpaði henni smávegis við að skræla ávextina og eftir það var orðið það þurrt á að ég gat slegið grasflötina.
Kvöldið fór svo í að koma myndunum frá ferðalaginu inn á heimasíðuna, en ég á eftir að skrifa texta við þær, en ef það verður rigning á morgunn eins og spáð er ætti að takast að ljúka vinnu við myndirnar.

Kominn heim

Veður: hæsti hiti dagsins 23° rigning í morgunn, en þurrt síðdegis og góðar sólarstundir.
Við komum heim í dag úr þriggja daga ánægjulegu ferðalagi, ég reyni að hnoða saman einhverri ferðasögu og setja á heimasíðuna.